Lotgenote Peggy Muyldermans ondertekende het hernieuwde SAVE-charter samen met de lokale besturen van Politiezone Kastze. Ze gaf een krachtige speech die het belang van de kindnorm scherp onderstreept
Maandag 24 april 2026 - “Want kinderen zijn geen kleine volwassenen. Als het voor hen niet veilig is, dan is het eigenlijk voor niemand echt veilig.”
Peggy, samen met heel wat mensen uit haar omgeving en lotgenoot Ann Segers, hebben met alle lokale besturen van de politiezone Kastze officieel ons hernieuwd SAVE-charter ondertekend (Kampenhout - Steenokkerzeel - Zemst). Ze deden dit voor de 2de keer, om zich publiekelijk te engageren voor een verkeersveiligheidsbeleid door de ogen van kinderen en jongeren.
Onze dank gaat uit naar alle aanwezigen, Politiezone Kastze en de lokale besturen die zich engageren om blijvend werk te maken van verkeersveiligheid, door de ogen van kinderen en jongeren.
→ Alle info over ons aanbod & SAVE Steden & Gemeenten: https://save.ovk.be/
Lees de krachtige speech van Peggy hieronder:
Beste burgemeesters, schepenen, mensen van de politie, lotgenoten en iedereen hier aanwezig,
Dank jullie wel om hier vandaag samen te zijn.
Ik ben Peggy, mama van Jens en Merel, en ik sta hier met een verhaal, ons verhaal, dat ons leven zeer ingrijpend en voorgoed veranderde.
Het veranderde tevens onze blik op de wereld – en op het verkeer.
Ik wil hier bewust bij stilstaan.
Op 28 oktober 2015, bijna 11 jaar geleden, kwam onze dochter Merel op een brutale manier om het leven.
Ze werd aangereden bij het oversteken op een fiets-o-strade door een chauffeur die veel te hard reed, zonder rijbewijs, die niet verzekerd was… en die daarna vluchtmisdrijf pleegde.
Sinds die dag is niets nog hetzelfde.
ons leven wordt opgedeeld in een vóór en een na.
Zoals zovele ouders probeerden wij om met ons immens verlies en verdriet iets te doen.
Om niet te blijven stilstaan, hoe moeilijk het ook is, maar om ervoor te zorgen dat andere gezinnen dit niet moeten meemaken.
Samen met mijn man Kris maakten we kennis met OVK, ‘Ouders van Verongelukte Kinderen’.
En zijn wij samen blijven strijden voor meer verkeersveiligheid.
Want het verlies van een kind verandert niet alleen je leven…
Het verandert ook hoe je kijkt.
Je kijkt scherper, intenser.
Je voelt sneller waar het fout kan gaan.
En misschien vooral: je kijkt meer door de ogen van een kind.
En dat is eigenlijk waar het vandaag over gaat.
Mijn engagement startte op mijn allereerste gemeenteraad in 2018.
Ik stelde toen voor om met SAVE te starten.
Omdat ik voelde: als we echt iets willen veranderen, dan moeten we het anders doen. Dan moeten we het samen doen.
Het was en is nog steeds geen evident verhaal.
Verkeer is geen sexy thema.
Niemand ligt er wakker van… tot het fout loopt.
Vandaag ben ik vooral erkentelijk dat we hier opnieuw samen staan.
Want dit is niet de eerste keer.
Vandaag ondertekenen Kampenhout, Steenokkerzeel en Zemst, samen met politiezone KASTZE, voor de tweede keer het SAVE-charter.
En dat is belangrijk.
Omdat het toont dat dit geen eenmalig engagement is, maar een keuze om te blijven doorgaan.
SAVE is geen papier.
Het is geen symbolisch verhaal.
Het is een engagement.
Een traject.
Stap voor stap.
Met concrete acties.
En samenwerken daarin is cruciaal.
Want verkeersveiligheid stopt niet aan de grens van een gemeente.
Een kind dat zich verplaatst, houdt zich ook niet aan die grenzen.
Wat vandaag ook bijzonder is, is dat we werken met een vernieuwd SAVE-charter.
De belangrijkste verandering?
We vertrekken vanuit het kindperspectief.
De kindnorm staat centraal.
Dat betekent dat we ons telkens opnieuw moeten afvragen:
Kan een kind hier veilig alleen fietsen?
Begrijpt het wat er van hem of haar verwacht wordt?
Durft het hier veilig oversteken?
Want kinderen zijn geen kleine volwassenen.
Als het voor hen niet veilig is, dan is het eigenlijk voor niemand echt veilig.
En we willen nog een stap verder gaan.
We willen kinderen en jongeren ook betrekken.
Hun stem laten horen.
Hen mee laten nadenken over hun straat, hun schoolomgeving.
Want zij weten perfect waar het moeilijk is.
Waar ze bang zijn.
Waar het niet goed zit.
Concreet betekent SAVE voor mij dit:
Dat een kind gewoon veilig moet kunnen oversteken, zonder angst
Dat een fietspad ook écht veilig moet zijn
Dat verkeerssituaties zo duidelijk zijn dat een kind meteen begrijpt wie voorrang heeft en wat het moet doen
En dat een schoolomgeving een plek is waar kinderen zich vrij en veilig kunnen bewegen
En laat ons eerlijk zijn:
Er is al veel gebeurd.
Maar het is nog niet genoeg.
Er zijn nog altijd plaatsen waar we voelen: dit klopt niet.
En te vaak wachten we nog tot er iets gebeurt, tot het 'te laat' is
Daarom moet dit meer zijn dan woorden.
Laat deze ondertekening vandaag een bindende belofte zijn.
Een belofte aan onze kinderen.
Aan alle kinderen die elke dag fietsen, stappen of spelen.
En aan iedereen die zich in het verkeer begeeft.
Een belofte dat we blijven werken aan veiligheid.
Samen. Stap voor stap.
Maar vooral: dat er ook echt dingen veranderen.
Want uiteindelijk begint het daar.
Bij ons allemaal.
Een beetje minder haast.
Een beetje meer aandacht.
Een beetje meer respect.
SAVE staat voor Samen Actief voor VEilig verkeer.
En dat “samen” is geen detail.
Dat is de kern.
Dus laat ons vandaag niet alleen ondertekenen.
Laat ons vandaag ook kiezen.
Kiezen om het anders te doen.
Kiezen om vooruit te gaan.
Voor onze kinderen.
Voor elk kind.
Voor Merel en zo vele anderen.
Dank jullie wel.